प्रभाग क्रमांक १२, रोकडोबा मंदीर आरोग्य कोठीकडे कंत्राटी पद्धतीत सफाई कामगार म्हणून काम करणाऱ्या श्रीमती सुवर्णा पवार माहेर कडील नाव सुवर्णा लक्षमण अवघडे या कंत्राटी सफाई सेविकेने “आता थांबायचं नाय” हा चित्रपट पाहून प्रेरणा घेतली. तसेच वरिष्ठ आरोग्य निरिक्षक सुनिल कांबळे, पुणे महानगरपालिका कामगार युनियनचे जॉईंट सेक्रेटरी वैजीनाथ गायकवाड आरोग्य निरिक्षक राहुल शेळके, श्रीमती संगीता बदामी यांच्या हस्ते विशेष सन्मान करण्यात आला. तसेच सदर कार्यक्रम प्रसंगी आरोग्य निरिक्षक सचिन लोहकरे, उदय सणस, निखिल निकम, राजेश रासकर, विनोद सरोदे, महेश जाधव, मोकादम राजू गायकवाड व इतर सर्व सेवक उपस्थित होते. सत्कार समारंभ प्रसंगी श्रीमती सुवर्णा पवार यांनी अशा भावना व्यक्त केल्या की,” सर्व साहेब, मोकादम व सेवक यांच्या पाठिंब्याने व मार्गदर्शनाखाली रात्रपाळीच्या शाळेत प्रवेश घेऊन इयत्ता १० वी च्या बोर्ड परिक्षेत ५५.२०% गुण प्राप्त करून पास झाले ते सर्व श्रेय साहेब व माझ्या सोबत काम करणाऱ्या सेवकांना आहे.
श्रीमती सुवर्णा पवार यांचा मोल मजूरी करणाऱ्या आई विमल व लक्ष्मण अवघडे यांच्या पोटी जन्म झाला. माहेरी ९ वी पर्यंत शिकलेल्या सुवर्णाचा विवाह मजूरी करणाऱ्या सोमनाथ पवार यांच्याशी झाला. अतिशय हालाखीच्या आर्थिक परिस्थितीमुळे वडिलांना शिकवता आले नाही शिवाय सासरी पण तशीच परिस्थिती असल्याने मला शिक्षण सोडावे लागले. पतीच्या घरी देखील अतिशय आर्थिक परिस्थिती हालाखीची असल्याने १३ वर्षापूर्वी पतीचे अकाली निधन झाले त्यामुळे माझ्यावर खूप मोठे संकट आल्याने संसार कसा चालवावा व पोटाची खळगी कशी भरावी शिवाय मुलीचे शिक्षण कसे करावे असे प्रश्न माझ्यासमोर होते. मी घरात एकटीच असल्याने मुलीला सांभाळण्याची जबाबदारी पर्यायी माझ्यावर आली त्यामुळे माझ्या पोटाची खळगी भरण्यासाठी व मुलीचा सांभाळ करण्यासाठी मला पाठीवर पोतं घेऊन कचरा वेचून धुणी भांडी धुणे, गंवड्याच्या हाताखाली सिंमेट कालवून, डोक्यावर चार ते पाच मजली वाळू व विटा वाहून, पडेल ते काम करून तुटपुंज्या मोलमजूरीतून संसाराचा गाडा चालवत आहे. तसेच पतीच्या निधना नंतर महानगरपालिकेच्या घोले रोड क्षेत्रीय कार्यालयात सार्वजनिक स्वच्छता विभागात कंत्राटी पद्धतीमध्ये महिला सफाई कामगार म्हणून कामाला लागले. सफाई कामगार असल्याने पुणे महानगरपालिका कामगार युनियन बरोबर संपर्क आला. युनियनने “आता थांबायचं नाय” हा चित्रपट दाखवला म्हणून मला स्वतःला शिकण्याची जिद्द व उमेद निर्माण झाली. म्हणून मला शिक्षण शिकून मला वेगळं काही तरी करायंच आहे शिवाय माझ्या एकूलत्या एका मुलीस पण शिक्षण शिकवणारच तसेच इतर कामगारांनी पण शिक्षण शिकावं अशा भावना व्यक्त केल्या.
